(دکتر بهین و افسانه های ایران و جهان ( معرفی - نقد - تولید

زندگی ایرانی، زندگی معنوی (مراسم سالگرد!)

جناب آقای دکتر بهین یک جمله معروفی دارند که همیشه می فرمایند:

یک ایرانی یک انسان کلاسیک نیست، یک انسان معنوی است!

من همیشه این معنویت رو به تدیّن و اسلام ربط میدادم، نه اینکه در موردش وقت گذاشته باشم و فکر کنم ولی توی ذهنم همچین چیزی بود!

ولی ... وای برما ...

بسیاری از چیزهایی که ما اونها رو بی پایه اساس میدونیم و برامون عجبیه که چطور هزاران سال مردم بر چنین باورهایی بودند و خرافات در نظرشون میگیریم، در حدی باور نکردنی، حقیقی و راستین اند که مو بر تن هر کس که بهشون پی ببره سیخ میشه!

در تک تک عادات، رفتار، اندیشه ها، ذهنیات ها، باور ها و ... که از دیرباز به ما ایرانی ها ارث رسیده رد پایی از حقایقی هست که امروزه از اون ها خیلی فاصله گرفتیم!

انسان حقیقتا داره تبدیل میشه به یک حیوان ناطق! حیوانی که تنها تفاوتش با گاو و گوسفند و زرافه و کرگدن در حرف زدنشه! این انسانی است که برای طوطی هم انسانیت قائل است چون جواب سلام میدهد، و هنگام گرسنگی درخواست آب و غذا میکند و حتی گاهی صلوات می فرستد.
 

فرق حیوان ناطق با طوطی تنها دامنه لغاتش است! پس اگر طوطی 500 سال عمر کند تقریبا در انسانیت با این حیوان ناطق هم ارزش میشود (چون دامنه کلماتشان به هم نزدیک می شود!
)

این است انسان امروزی که خود را مدرن و انسان های صده های قبل رو نا آگاه و گمراه و خرافه پرست می خواند! یک حیوان ناطق!

در بسیاری از ضرب المثل ها و اصطلاحاتی که در زبان فارسی وجود دارد، مشاهده می شود که معنای لغوی با کاربرد آن زمین تا آسمان تفاوت می کند، و اگر به یک زبان دیگر ترجمه شوند، بی معنی و مزحک خواهند بود، نمی توان گفت که تمام این اصطلاحات ولی بسیاری از آنها دارای نکات و ریز بینی هایی است که ما امروزه آنها را نمیبینیم، توان دیدنشان را نداریم، زیرا از اصل آنها فاصله گرفتیم، ولی آنها وجود دارد!

بله یک ایرانی با یک روسی با یک آمریکایی، با ید انگلیسی خیلی فرق دارد!

متاسفانه ما ایرانی ها برای رسیدن به زرق و برق مدرنیته معنویت خود را از دست دادیم و به تماشای مدرنیته گری دیگران نشسته ایم! ای کاش حد اقل به آن جایگاهی که در پی اش می دویدیم میرسیدیم!
 شاید شکممان سیر میشد و فیل مان یاد هندوستان می کرد و اندکی ...

حاشا به این زندگی! حاشا به این ملت!

پی نوشت :

این داستان چه ربطی به سالگرد داشت ... ؟!? اول می خواستم در باره ی مراسم سالگرد و جشنی که در حال برنامه ریزیش هستیم و اندکی درباره ی تاریخچه اش بنویسم، چطور شد که چنین شد ؟ همش کار دله، سر حرف که باز شه دیگه ...

تنها یک خاطره ...

دیروز به طور کاملا اتفاقی به پارک طالقانی دعوت شدم، یه کم زود رسیدم سر قرار، اول ناراحت شدم ولی بعد دیدم در آن هم حکمتی بود.

 من بسازم به سر ِ شاخ درخت لانه خویش                                    
                                    تا نیارد شرّ نو بی خانگی از پس و پیش

به ارادت بروم پیش همه بانکی ها                                    
                                    تا که شاید بستانم وامی بهر پول پیش

می زند بر سر من همسر من هر روزه                                    
                                    چون ندارد طاقت ماندن میان حرف و نیش

منزل مستقل و دور از این شهر و دیار                                    
                                    گر بخواهم هم نباشد بیشتر از خنده به ریش

بر تمام ملت و شاه و گدا باشد عجب                                    
                                    گر نمیدانند شرح جیب سوراخ و شیپیش

رضا بنده شاعر نسل کهن 

یادگار دوران جوانی که برو بیایی داشتیم و سر کوچه زنجیر می چرخوندیم:

خدایا حکمتت مشتی ترینه                    
                  اگه تسلیمتیم واسه همینه

ما که لات و منات این محلیم                  
                  همه چاکرتیم و دست به سینه

قسم به سیبیل هر چند تا مرده                  
                  اصلا هر چی سیبیل روی زمینه

نه که راضی نباشم از رضایت                  
                  نمی چسبه به ما وصله پینه

ولی، اما، چیزه، آخه خدا جون                  
                  خودت دیدیش می دونی نازنینه

نه اینکه چش چرونی کرده باشم                  
                  نظر یک بار حلاله، حرف دینه!

یه جوری راست بیار کار دل ما                  
                  می دونم حکمتت مشتی ترینه

--------------------------------------------------------------------------

پی نوشت 1: همچین هم سروده ی جوونی هامون نیست!

پی نوشت 2: تو جوونی هامون هم همچین ... خیلی با الان فرق نمی کردیم! 

پی نوشت 3: به قول دکتر بهین: 

                       بخت بنده اگر اینگونه مدد خواهد کرد ... اسب در طویله خر گردد!

دیروز داشتم در مورد تفاوت ظاهری و باطنی انسان ها و صحت ضرب المثل "از کوزه همان برون تراود که در اوست" فکر می کردم!

در همین بین به تفاوت ظاهری و باطنی خودم و دکتر بهین دقت کردم، که این دو شعر نظرم رو شدیدا جلب کرد:

شعر اول از رضا بنده:

خدایا حکمتت مشتی ترینه      اگه تسلیمتیم واسه همینه

  ما که لات و منات این محلیم      همه چاکرتیم و دست به سینه

قسم به سیبیل هر چند تا مرده      اصلا هر چی سیبیل روی زمینه
...

شعر دوم از جناب آقای دکتر بهین:

     ای مهربان ای آشنا     ای هم نوا ای هم صدا
ای داد ما بی داد ما     اینجا کجا و ما کجا

             افتد به عقلم آگهی     زان پس که ماندم در رهی
                        با غصه و بی فرهی     اینجا کجا و ما کجا ...(ادامه مطلب)

یا رب زچه این گونه تو قدرت بنمایی
این قدرت خود را چه به ندرت بنمایی

این صورت خورشید است یا ماه زمینی
بر تاج جهان است چنان در و نگینی

ای کاش دلم تنگ کسی دیگر بود
یا شوق وصالش به سرم کمتر بود

ای کاش دل این مرغک مصعوم نمی بود
یا رخست پرواز بر آن بوم نمی بود

...

دیوانه دلم آه کشد، آه کشد، آه
دود از سر من خیزد، هر لحظه به ناگاه

هر دم به کناری شود آویز نگاهم
بر باد برفته است همه تاج و کلاهم

رضا بنده شاعر نسل کهن

زمان!

چه تصور اشتباهی از زمان در ذهن ماست!
ما تصور می کنیم زمان حرکت ثانیه هاست! زیر چرخدنده ی پیش روی ساعت ها له شدن است!

اگر در گذر زمان، ثانیه ها و ساعت ها پیش میروند، انتخاب ماست، انسان است که تصمیم گرفته بعد از این ثانیه، ثانیه ی دیگری باشد! انسان است که می گوید بعد از ساعت 3، ساعت 4 خواهد بود! اگر می خواست می توانست بگوید بعد از ساعت 3 ساعت 7 می آید و بعد از ساعت 7 ساعت 2 ! 

 
این روز ها اُسکار ریگلی کودکی که آی کیو ی حداقل 160 داره، بحث تجملیِ خانواده ها شده مخصوصا اونایی که بچه های کوچک دارند!

بنده وار 
دلم عاشق شده لایی کشیده           جون عمش نگاری برگزیده      
قدش سرو و تنش ناز و دلش پاک           خوش و شیرین زبون و دم بریده  
عجب شعرا واسه عشقش سروده           گلستان هم پیشش برگ شیویده

        به دل گفتم عزیزم خیلی بوقی           در این دنیا چه کشکی و چه دوغی؟

از این عشقا جهان بسیار دیده           کدوم آخه به وصل چی رسیده
میگم دل ای سرای غصه و غم            چرا عشقت شده این ور پریده
سگی یا گربه ای، مرغی، خروسی            گزین یا پس سی یا پی اس جدیده

         میگم بازهم عزیزم خیلی بوقی           در این دنیا چه کشکی و چه دوغی؟

        بدان که خشت را پر توان زد            و بی ارزش سخن را بی گمان زد
اگه امروزه هر جا فرصتی هست            تورا عشقی ندایی بی امان زد
که تقدیر عشق ارزون رو به نامِ            همه بی ارزشان و ناکسان زد

           دل بیچاره ای که خیلی بوقه           در این دنیا نسیبش کشک و دوغه!

رضا بنده شاعر نسل کهن

روش های رسیدن به هدف

تفاوت تفکر ها و الگریتم های پایین به بالا و بالا به پایین

چندی پیش که مثل همیشه توی دفتر نشسته بودم، شاهد مناظره ی غریب الوقوعی شدم (مفصل در مقدمه متاخر) که مرا بر آن داشت تا در مورد موضوع بحث اندکی فزول شوم:

برای اینکه بتونیم به اهدافمون برسیم دو روش برای جلو رفتن داریم:

·         از آغاز شروع کنیم.

·         از پایان شروع کنیم!

  ببستم با دل خود عهد و پیمان           نباشم جز به راه دین و ایمان
به حق پویم تمام عمر یک سر            نباشد راه من جز راه قرآن
ولیکن مشکلی دیدم در ایشان            غم نان و غم نان و غم نان

به خود گفتم که باید زیر و رو شم            خردمندی شوم، با آبرو شم  
              و یا از قهرمانان، یا ز تجار            پر از حرف و حدیث و گفتگوشم
ولیکن مشکلی دیدم در ایشان            غم نان و غم نان و غم نان

    به دلدارم چنین گفتم، عزیزم            به بدخواهان تو شمشیر تیزم
    شوم فلفل روم در چشم بد بین            نبین من را که این قدر ریزه میزم
ولیکن مشکلی دیدم در ایشان            غم نان و غم نان و غم نان

    برادر جان به پشتت کوه سنگم            نبین از هر دو پا بد جور میلنگم
  سرم در راه مسعودیت قربان            فدای گربه ات شیر و پلنگم
ولیکن مشکلی دیدم در ایشان            غم نان و غم نان و غم نان

           فدای دختر نازم برم من               ز موهایش بگیر تا چین دامن
    خدا را کین جهان هیچم نیرزه            نباشد جز خیالت در سرم من
ولیکن مشکلی دیدم در ایشان            غم نان و غم نان و غم نان

   وطن، ای سرزمین پیر خسته            کنم از هر بدیت آزاد و رسته
      به آبادیت کوشم هر شب و روز            به کار آرم هر آنکس را نشسته
ولیکن مشکلی دیدم در ایشان            غم نان و غم نان و غم نان

رضا بنده شاعر نسل کهن         
(با تشکر از شاعر شعر "غم نان اگر بگزارد")

اندر باب افسا نه ی بزبزه قندی
(افسانه ی شنگول و منگول و حبه ی انگور)

به این موضوع که چرا افسانه ها به وجود می آید در این مبحث اشاره ای نمی کنیم  و تنها به طور خلاصه به چیستی آنان اشاره خواهیم کرد.
افسانه ها هر آنچه که هستند و هر آنگو نه که می نماید، زبان انتقال پیام بین نسل های آدمی زاد هستند،  ایزاک نیوتون دانشمند بزرگ انگیلیسی (که در رشته های شیمی، فیزیک، نجوم، علوم دینی، ریاضی فعالیت داشته) به این موضوع آگاهی یافته و با کنکاو در افسانه های یونان باستان به یافته های حیرت آوری دست پیدا کرده بود. این افسانه ها مضاف بر داستان هایی که در انجیل بوده، از بزرگترین مراجع تحقیقاتی این دانشمند فقید(!) بوده اند.

(شرح در ادامه مطلب بخوانید)

همانطور که میدانید چانه زدن خوب، هنری است که هیچ جایگزینی برای آن نمی توان یافت، چانه زدن خوب نشانه ی EQ بالاست، که بر خلاف IQ بالا می تواند برای صاحبش زندگی ای سعادتمندانه بیافریند.

 هر چند که یک نفر دارای IQ بالایی باشد ولی EQ بالایی نداشته باشد نمی تواند در زندگی آنگونه که انتظار می رود موفق باشد، البته IQ بالا یکی از عناصر سازنده ی موفقیت است ولی در قیاس با EQ حرف چندانی برای گفتن ندارد.

 به قولی از جناب آقای دکتر بهین که از جایی نقل می کردند: " IQی بالا شما را در مدرسه پیش خواهد برد و EQ بالا شما را در زندگی!"

این نکته برای افرادی مانند من خیلی دردناک است که می دانیم EQ بالای نداریم! (البته قابل کسب است و در این مهم خواهم کوشید!)

متن زیر ترجمه ی یک مقاله ی انگلیسی در باب چانه زنی (Negotiating) است که به طور بس بسیار خلاصه آورده شده است.

طرح یک سوال منیسم(آنتی فمنیسم)!
(صورتی زنانه یا صورتی مردانه!)

طرح یک سوال:
آیا جنس مونث به رنگ صورتی علاقه دارد و یا جنس مذکر رنگ صورتی را برای جنس مونث دوست دارد؟ :)

کمی سوال را باز تر کنیم، آیا دختری (چه به اجبار پدر و مادر چه بدون اجبار) که به رنگ صورتی علاقه
دارد، به دلیل خصوصیات روحی و شخصیتی اوست و یا طبق عادت هزاران ساله ی اجداد مونثش که برای علاقه ی مرد ها رنگ صورتی می پوشیدند، به این رنگ عکس العل نشان میدهد!

چنانم کرده این دنیای بیمار               
                که بس روشن همی بینم شب تار

به چشمم آب زیپو نوش لعل است               
                به آب نقره داغم کرده بسیار

به تاکستان باغ سیب رفتم               
                ندیدم جز کثافت بهره و بار

اگر لپ لپ خری پوچ است و خالی               
                اگر ناید برون از داخلش مار

نبینی لب به خنده کس کشاید               
                مگر که پسته ی بی کار و بو آر

وفاداری و قول و عهد پیمان               
                نشسته گوشه افسانه بی کار

همان افسانه ی بز در طویله               
                نمیر ای بز، بهار آید ز پیکار

بهار آید اگر، صبحی است تا شام               
                گمانم این بهار هم ... روم به دیوار!